http://us.123rf.com/400wm/400/400/apopium/apopium1012/apopium101200026/8425421-wish-tree-branches-tied-with-colorful-ribbons.jpg

Ήταν αργά το απόγευμα, κι εμείς παιδιά ακόμα. Ανεβαίναμε με γοργό βήμα ένα μικρό βουνό, λαχανιασμένοι ανάμεσα σε χαμηλή βλάστηση για να φτάσουμε έγκαιρα στην Νέα Μονή της Χίου, πριν πέσει ο ο ήλιος και κλείσει η βαρειά θύρα του μοναστηριού.

Άξαφνα σταματήσαμε όλοι στη παράξενη θέα ενός μικρού δένδρου. Δεν είχε φύλλα και τα κλαδιά του ήταν γεμάτα από μικρές κατακόκκινες κορδέλλες.

“Α! το δένδρο των ευχών” φώναξε ένας από την παρέα.

Ήταν η πρώτη και τελευταία φορά στη ζωή μου που αντίκρυσα το ταπεινό πλήν λαμπρό δένρο των ευχών. Με χαμηλά κλαδάκια. Για να το φθάνουν οι χαμηλοί άνθρωποι,  κρυμμένο μέσα σε ένα δασάκι, αλλά που πολύ εύκολα θα μπορούσε να το βρεί όποιος κατέβαινε 50 μέτρα την μικρή πλαγιά μπροστά στην Νέα Μονή.

Στα κλαδιά του οι προσκυνητές έδεναν μια κόκκινη κορδέλλα κι από μέσα τους έλεγαν μια μικρή ευχή.

Και όπως η άνοιξη θα έκανε τα φύλλα να βγούν την νέα χρονιά, έτσι θα έβγαιναν κι οι ευχές αληθινές.

Απλά, συμβολικά, πανανθρώπινα από την βαθειά αρχαιότητα μέχρι τις μέρες μας.

Τα χρόνια πέρασαν και μόλις προχτές στάθηκα μπροστά σε ένα στολισμένο δένδρο σε ένα συγγενικό σπίτι. Τα στολίδια ήταν μια μίξη από χάρτινα και ανακυκλωμένα σκουπίδια αγγλικού κιτς  και μια φτηνή παραδοσιακή λαμπρότητα από τις μεταλιζέ μπάλες ή λάμπες. Άγγελοι, κεριά, καμπανάκια, κουδουνάκια και μικρά πακέτάκια στόλιζαν όλα τα άκρα των κλαδιών. Ένας στρατός από λαμπάκια Άπω Ανατολής αναβόσβηναν σα χαλασμένη ντίσκο ενώ κάτι ήχοι απο εξωγήϊνα τενεκάκια κατάφερναν να συνθέσουν την κουρασμένη μελωδία των τζινγκλ μπέλλς.

Μάλιστα.

Πίσω από όλα αυτά, πίσω από τα λαμπάκια, τις μπάλες, τα κεράκια και τα πακετάκια, πρίν απ’ αυτά σε κάθε κλαδί υπήρχε ακόμα – ως εκ θαύματος- ένα φιογκάκι από μια μικρή κόκκινη κορδέλλα.

Αυτές τις κόκκινες κορδέλλες και την δρύ των αρχών του χειμώνα, πανάρχαιες παγανιστικές και ειδολολατρικές συνήθειες, προσπάθησε χωρίς μεγάλη επιτυχία να νικήσει ο μετέπειτα και Άγιος Βονιφάτιος αποκληθείς.

(Άγιος Βονιφάτιος (672 – 754) ή Γουίνφριντ γεννήθηκε στο Κρέντιτον της Αγγλίας. Aπόστολος των Γερμανών ο άνθρωπος που προσηλύτισε στον χριστιανισμό τους Φράγκους, ο άγιος προστάτης της Γερμανίας.

Θεωρείται άγιος από την Λουθηρανική, την Αγγλικανική, την Ορθόδοξη και την Καθολική εκκλησία.)

Μέχρι τον 16ο αιώνα, στην Ευρώπη, αντί να πηγαίνουν σε ένα πραγματικό δένδρο παραπέρα, το έκοβαν (παλιοί οικολόγοι οι Ευρωπαίοι) και το έστηναν μπροστά στους ναούς.

Ο πρώτος που του έβαλε αναμμένα κεριά στα κλαδιά του ήταν ο ίδιος ο Μαρτίνος Λούθηρος. Αυτή η σπιρτόζικη ιδέα του Λούθηρου είχε σαν αποτέλεσμα τα δένδρα να πιάνουν φωτιά. Γι αυτό τα τοποθετούσαν μέσα σε λεκάνες με νερό.

Το 1833 ο Όθων στόλισε δένδρο στο παλάτι στο Ναύπλιο. Ε, αυτό ήταν. Η μίμησις (μέγα χάρισμα των γηγενών πιθηκοειδών) έκανε το θαύμα της και σε ελάχιστο χρόνο, κάθε σπίτι είχε και δένδρο.

Χάθηκε έτσι το ελληνικό καράβι των Χριστουγέννων το οποίο στη γιορτή του Ποσειδώνα (που αργότερα ονομάστηκε Άγιος Νικόλαος) έφερνε στα παιδάκια μαζί με τον πατέρα τους που επέστρεφε για τις γιορτές και τα λαμπρά δώρα από την Βενετιά, την Μασσαλία,την Οδησσό και το Σφάξ.

Έχοντας περάσει το σοκ της αιφνίδιας αποκάλυψης του νοήματος ενός στριφνού στίχου του Μάνου Ελευθερίου ( “Σε πανηγύρι και γιορτή απ’ την Άγια Μαρκέλα, σ’ αγόρασα χρυσή κλωστή και κόκκινη κορδέλλα” από το τραγούδι “Άλλος για Χίο τράβηξε” Δήμος Μούτσης, Αγιος Φεβρουάριος με τον Μητροπάνο) κι έχοντας δεί αυτό το νόημα μπροστά στα μάτια μου, προσωπιικά, δεν μπορώ να το ξεχάσω και πάντα το προτιμώ. Ένα δενδράκι ταπεινό, ζωντανό με κόκκινες κορδέλλες, γεμάτο ευχές που θα βγουν όλες μα όλες αληθινές.

Σήμερα που τα δένδρα αυτά έχουν εξαπλωθεί μέχρι την Ιαπωνία, την Κίνα και την Ταϋλάνδη σε λαούς μη χριστιανικούς, σήμερα που δεν υπάρχει εμπορικό κέντρο που να σέβεται τον εαυτό του χωρίς ένα τεράστιο δένδρο στα σωθικά του, σήμερα που οι τηλεοράσεις θα λυσσάξουν με τα δένδρα του Μπάκινγχαμ, της Ντάουνινγκ Στριτ, του Γουάιτχαουζ και του Καμίνη, εμείς θα ψάξουμε πίσω απο όλα αυτά τις ταπεινές κόκκινες κορδέλλες.

Δεν τις επιβάλει κανείς, αλλά οι διακοσμητές θα τις συμπεριλάβουν και φέτος στους στολισμούς.

Fashion House Hotel

Και ξαφνικά αποφασίστηκε η μετατροπή – αξιοποίηση των κλειστών ξενοδοχείων του κέντρου σε τραβεστί φοιτητικές εστίες, ώστε το κέντρο να αναζωογονηθεί. Πληροφορίες για το θέμα εδώ

http://blokoteam.blogspot.com/2011/10/la-mirage.html

Για όσους βαριούνται να το διαβάσουν το project είναι να ενοικιάζονται δωμάτια ξενοδοχείων σε φοιτητές και νέους προς 200€ τον μήνα. Με μικρή επιβάρυνση θα τους φιάχνουν και το δωμάτιο.

Προκύπτει αυτόματα σχεδόν μια -μαύρου χιούμορ- ερώτηση. Τα 200€ είναι με τη δόση ή χωρίς;

Είχε ήδη αποτύχει το πείραμα μετατροπής ενός γιγάντιου ξενοδοχείου σε post modern gay αυτοκόλλητου, όπου τα χαρούμενα νειάτα της οικουμένης έμπαιναν -oh yeah- σε ένα πολύ μοντέρνο χώρο (μπαροβλαχόκ ονομάζω εγώ αυτό το styling). Έμπαιναν. Δεν μπορούσαν να βγούν όμως. Τσούλαγαν πάνω σε σύριγγες, τους την πέφτανε δεκάδες πουτάνες σε κάθε γωνία, παρακάτω το γκέτο των μουσουλμάνων σκέτος τρόμος, οι αστυνομικοί του 4ου να περιπολούν, οι συμμορίες να τους κλέβουν τις φωτογραφικές μαζί με τον λαιμό τους, δεν πήγαινε άλλο, έκλεισε.

Η εξόχως στενόμυαλη δημοτική αρχή (και οι άλλες συμπλεκόμενες) υποφέρουν από το εθνικό πρόβλημα της συνεκδοχής. Όπως λέει κι ο Σ. Ράμφος, όταν πάμε στην ταβέρνα να πιούμε ένα ποτηράκι εννοούμε το περιεχόμενο όχι το ίδιο το ποτήρι. Ζητάμε την βοήθεια του συμβόλου όχι του ξύλου της εικόνας.

Το κέντρο της Αθήνας έχει καταπέσει από την φτώχεια και την ανέχεια. Όχι επειδή οι επιχειρηματίες έκλεισαν τα ξενοδοχεία.

Αυτοί που εκπονούν τέτοια σχέδια έχουν περάσει από την Ομόνοια μόνο πρωί και με ταξί.

Η τύχη του κέντρου είναι προδιαγεγραμμένη και αναλογη με την τύχη της χώρας. Το κέντρο απαξιώνεται.  Τα κοράκια εποφθαλμιούν. Θα το πάρουν μια μέρα μπιρ παρά. Λίγο πιό κάτω το έχουν κάνει ήδη. Οι επαναστάτες τσέπης Παπακανωνσταντίνου, Πανούσης κ.α. τραγουδούν την επαναστατική τους ύλη ανάμεσα με ροζ STUDIO γεμάτα φτωχές πουτάνες μετανάστριες (ανεξέλεγκτα από κάθε αρχή) πλάι σε λεσβιάδικα και μπρος από πουστάδικα. (Δεν έχω τίποτα με τους ανθρώπους, τους γουστάρω κιόλας, αλλά με την εκμετάλλευση της ιδιαιτερότητάς τους από τους μαφιόζους, έχω πολλά).

studio επί της Πειραιώς

Αυτό κοντολογίς είναι η ανάπτυξη.

Σιχαμένοι αρχιτέκτονες φυτεύουν εμετικά loft μέσα στις Μπάουχαουζ γειτονιές του 50. Στα πεζοδρόμιά τους η ηρωΐνη πάει σύννεφο. Τη νύχτα οι ανθρωποι κοιμούνται σε κούτες και χαρτόνια.

Δήμαρχε Καμίνη οι άστεγοι στην πόλη σου έχουν φτάσει τους 20.000

http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=22768&subid=2&pubid=63566622

Θα μπορούσες να συνεργαστείς με την εκκλησία και τους συγκινητικούς φορείς των πολιτών και των γιατρών. Να στεγάσεις κόσμο στα κλειστά ξενοδοχεία. Να μας καλέσεις να βοηθήσουμε. Όχι να βάζουμε αυτοκόλλητα και ταμπέλες. Δεν είμαστε οι ATENISTAS που συμπαθείς.

Να αναζητήσεις προγράμματα χρηματοδότησης και χορηγίες. Να πάρεις φόρο από τα STUDIO και όλο το πουταναριό της περιοχής σου. Να μαζεύεις κάθε βράδυ εκατοντάδες χιλιάδες € πρόστιμα από παράνομη στάθμευση στο γκάζι και στα μπουζούκια του.

Να γίνεις βίαιος με τον υπόκοσμο και τη δημοτική σου αστυνομία. Για να δώσεις ένα κρεβάτι κι ένα Depon.

Κι όχι να κλαίς γιατί ακυρώθηκαν τα συνέδρια της μίζας. Αυτό ονομάζεις εσύ τουρισμό; Τους γιατρούς που τους μαζεύουνε οι φαρμακευτικές και τους περιποιούνται για να μας σκίσουνε μετά όλοι μαζί στα φάρμακα;

Μη σώσουνε κι έρθουνε. Στο διάολο να πάνε.

Αν κάνεις μερικά βήματα και γλυκάνεις τον πόνο, θα στενέψεις την ανέχεια, θα κλείσεις την πόρτα της εκμετάλλευσης. Θα τους δώσεις μια πανοπλία αξιοπρέπειας.

Οι άνθρωποι δεν θα έχουν λόγο να κοιμούνται στα πεζοδρόμια. Ούτε θα χρειάζεται να εκδίδονται. Ούτε να βουλιάζουν στην ηρωΐνη.

Και τότε (και μόνον τότε) το κέντρο θα έχει ξαναζήσει.

Κατάλαβες Καμίνη;

από το κουτί της πανδώρας του Κ. Βαξεβάνη (http://www.koutipandoras.gr/?p=10538)

Ο Έλληνας  Γενικός πρόξενος της Κωνσταντινούπολης, Βασίλης Μπορνόβας, εγκαταλείπει μετά από τρία χρόνια την αγαπημένη  του Πόλη και μιλάει για την  τριετή παραμονή του εκεί. Ο Μπρονόβας  κατάφερε με δική του πρσπάθεια να μετατρέψει μία απροσπέλαστη προξενική  κατοικία σε σπουδαίο πολιτιστικό κέντρο. Πριν απ’ αυτόν κανείς δεν μπορούσε να μπεί μέσα στο κτίριο και να απολαύσει την ομορφιά του. Τώρα, στο μέγαρο φιλοξενούνται ποικίλες πολιτισμικές και εκπαιδευτικές δραστηριότητες. Η συμβολή του Μπορνόβα υπήρξε καταλυτική, καθώς βρήκε χορηγούς και κατάφερε να δημιουργήσει κάτι τόσο σημαντικό χωρίς να δαπανήσει ένα ευρώ από το ελληνικό δημόσιο. Στις δύσκολες εποχές που διανύουμε το μήνυμα του είναι σημαντικό. «Με λίγα χρήματα και πολύ κέφι μπορούμε να καινοτομήσουμε!»

Μετά  από τρία χρόνια αποχαιρετάτε το Γενικό Προξενείο της Κωνσταντινούπολης. Τί αφήνετε πίσω σας;

Αφήνω έναν ελληνικό χώρο ο οποίος περιλαμβάνει εκπαίδευση στα νεα ελληνικά και  τα αρχαία ελληνικά. Είναι ενας χώρος διάδρασης με τον ελληνικό πολιτισμό, ένας χωρος που οι τούρκοι της Πόλης μπορούν να πληροφορούνται το τί συμβαίνει στην Ελλάδα. Όχι απλώς μπορούν να μαθαίνουν για τον ελληνικό πολιτισμό αλλα έχουν τη δυνατότητα να συζητάνε και να ακούνε διαλέξεις ή να συμμετέχουν σε πολιτιστικές βραδιές.

Αν  έπρεπε να ξεχωρίσετε κάτι από αυτά που δημιουργήσατε κατά τη διάρκεια της τριετής  παραμονής σας εκεί τί θα ήταν;

Το σχολείο  που δημιουργήσαμε πρίν από τρία χρόνια από το μηδέν αλλά τωρα βρίσκεται στο απόγειο του. Τα δυο τελευταια χρόνια επίσης σημαδεύτηκαν απο σημαντικες εκδηλωσεις. Ήταν εκδηλώσεις που συγκέντρωσαν 70.000 ανθρώπους οι οποίοι άφηναν συγκινητικά σχόλια στα βιβλία επισκεπτων. Δεν μπορώ να μην ξεχωρίσω, όμως, την τελευταια εκδήλωση που κατάφερε να τρυπώσει στο Τοπ Καπί, το ανάκτορο των σουλτάνων. Είναι εντυπωσιακό να σκεφτεί κάποιος ότι οργανώσαμε μία έκθεση στην οποία προβάλαμε τους έλληνες ζωγράφους της πόλης και αγιογραφίες. Θέλω να σημειώσω ότι οι αγιογραφίες ήταν τοποθετημένες με τέτοιο τρόπο που ο χώρος θύμιζε εκκλησία. Όπως καταλαβαίνει κανείς το ταμπού έσπασε. Η έκθεση αυτή είχε τρομερή απήχηση, 11.000 άτομα επισκέφτηκαν τον χώρο.

Ας  γυρίσουμε στο  σχολείο. Πώς γεννήθηκε  η ιδέα να μετατρέψετε  την προξενική κατοικία σ’ ένα φροντιστήριο ελληνικής γλώσσας;

Από την  αρχή συνειδητοποίησα ότι η προξενική κατοικία μπορούσε  να περιοριστεί στον τελευταίο όροφο του μεγαλοπρεπούς κτιρίου και το υπόλοιπο να το εκμεταλλευτούμε δημιουργικά. Είδαμε εξάλλου πώς δούλευε το Γαλλικό Ινστιτούτο και το Γκαίτε που βρίσκονται σε μία ακτινα 300 μέτρων από το προξενείο. Ξεκινήσαμε λοιπόν απο τα στοιχειώδη. Παρατηρήσαμε ότι όλοι εκτός από εμάς δίδασκαν τη γλώσσα τους. Αρχίσαμε έχοντας μία δασκάλα η οποία εξυπηρετούσε τα παιδιά της ελληνικής ομογένειας που αντιμετώπιζαν προβλήματα με την ελληνική γλώσσα καθώς δεν πήγαιναν σε ελληνικό σχολείο. Μαζέψαμε καμία 25αρια παιδιά. Πήραμε και δεύτερη δασκάλα όταν άρχισαν και τούρκοι φοιτητές να δείχνουν ενδιαφέρον. Κάπως έτσι φτάσαμε τους 500 μαθητές και τις πέντε δασκάλες. Φανταστείτε ότι απορρίπταμε αιτήσεις λόγω έλλειψης χώρου.

Και πώς μπόρεσε το ελληνικό κρατος να στηρίξει οικονομικά ένα τέτοιο εγχείρημα; Το ελληνικό κράτος μας παραχώρησε το πανέμορφο κτίριο. Απο εκεί και περα υπήρχαν διάφοροι αρωγοί. Ιδρύματα τα οποία μας γνώρισαν και μας εμπιστεύτηκαν. Συγκεκριμένα το ίδρυμα Νιάρχου και το ίδρυμα Μποδοσάκη κάλυψαν όλα τα λειτουργικά μας έξοδα. Έτσι δημιουργήθηκε ένα πολυσχιδές πολιτιστικό κέντρο. Γενικά υπήρχε εξαιρετικός ενθουσιασμός από τα άτομα τα οποία συμμετείχαν και το στήριξαν κάνοντας υπέρβαση του εαυτού τους με πολύ λίγα χρήματα. Αν σας πώ τι ελάχιστο κόστος έχει το πολιτιστικό αυτό κέντρο που διαθέτει προσωπικό, τάξεις, βιβλιοθήκες και σημαντικές εκδηλώσεις, δεν θα το πιστεύετε. Ειναι ελάχιστα. Είμαστε το ζωντανό παράδειγμα ότι με κεφι και λίγα χρηματα μπορούμε να δημιουργήσουμε πραγματα. Ξεφύγαμε απο τη γνωστή γραφειοκρατία και τις αγκυλώσεις του συστήματος. Δεν θα μπορούσαμε να έχουμε επιτύχει τίποτα αν και δεν είχα τους συγκεκριμένους ανθρώπους δίπλα μου. Χρωστάω τόσα σε αυτούς που είναι εκεί χωρίς καμία εξασφάλιση λόγω έλλειψης οργανικής θέσης και δίνουν τον καλύτερο τους εαυτό. Οι δασκάλες εργάζονται 32 ώρες την εβδομάδα και τα Σαββατοκύριακα. Αντλούν τη δύναμη τους από τους ίδιους τους φοιτητές τους. Έχουμε εξαιρετική μαγιά παιδιών. Οι περισσότεροι από αυτούς ειναι διδακτορικοί και μεταπτυχιακοί φοιτητές.

Πώς εξηγείτε αυτό το ξαφνικό ενδιαφέρον για την ελληνική γλώσσα;

Είναι ένας συνδιασμός της γοητείας, των μνημών και των  ακουσμάτων που έχουν από εμάς. Η ελληνική γλώσσα τους προσδίσει ένα κύρος που ούτε αυτοί μπορούν να καταλάβουν από που προέρχεται. Το σημαντικότερο, όμως, είναι ότι σε λίγα χρόνια τα παιδιά αυτά θα προσεγγίσουν την χώρα μας πολύ διαφορετικά. Κάποιοι από αυτούς θα μεταφράσουν ελληνική λογοτεχνία. Άλλοι θα έχουν θέσεις κλειδιά και μία ευνοική στάση απέναντι μας. Τα πραγματικά οφέλη αυτού που λέγεται ελληνικό σχολείο στην καρδιά της Τουρκίας θα φανούν αργότερα.

Το  πείραμα πέτυχε πάντως…

Φυσικά. Σκεφτείτε ότι το ιταλικό ινστιτούτο εχει 800 μαθητές και εμείς 500 τη στιγμή που οι προυπολογισμοί μας ούτε καν συγκρίνονται.

Όλα ωραία και καλά. Πέιτε μας, όμως, τη μεγαλύτερη δυσκολία που αντιμετωπίσατε;

Παρατήρησα  ότι όταν πέφτεις με τα μούτρα στη  δουλειά δεν υπάρχουν δυσκολίες. Εκ των υστέρων καταλαβα τα προβλήματα και τις τρικλοποδιές αλλα στην πορεία μόνο ομορφιές βλέπαμε. Ότι πρόβλημα προέκυψε πάντως αντιμετωπίστηκε οπότε ούτε γάτα ούτε ζημειά.

Πώς οχυρώνεται η κληρονομιά σας τώρα που φεύγετε;

Το σχολείο  και ότι καταφέραμε να δημιουργήσουμε είναι ένα διαστημόπλοιο που εφυγε και δεν γυρίζει πίσω. Λειτουργήσαμε ως καταλύτης. Αποτελέσαμε το κίνητρο για να δημιουργούνται και άλλα ελληνικά πολιτιστικά κέντρα στην Πόλη. Το σχολείο είναι λοιπόν μία σκυτάλη για τον κ. Μαθιουδάκη ο οποίος εχει τεράστια πείρα στα πολιτιστικά θέματα και με αντικαθιστά.

Έχοντας μείνει τρία χρόνια στην Πόλη μπορείτε να μας περιγράψετε πώς μας βλέπουν οι Τουρκοι; Είμαστε γείτονες και φίλοι ή απειλή και αιώνιοι εχθροί;

Πριν  δύο χρόνια πραγματοποιήσαμε μία έκθεση για την Ελλάδα και το ρόλο της στον Β’ Παγκόσμιο πόλεμο. Από τις παρατηρήσεις που μας άφησαν οι επισκέπτες στο βιβλίο επισκεπτών καταλάβαμε τα εξής: ένιωσαν μεγάλη συγκίνηση και είχαν απόλυτη άγνοια για την χώρα μας και την ιστορία της. Δεν μας ξέρουν οι Τούρκοι όσο τους γνωρίζουμε εμείς που εδώ και πολλά χρόνια τώρα ταξιδεύουμε στη χώρα τους. Αυτοί δεν είχαν την ανάλογη δυνατότητα και λόγω βίζας αλλά και λόγω της πολιτικής της χώρας που δεν ενθάρρυνε τους πολίτες να βγαινουν από αυτήν. Αυτο αρχίζει να αλλάζει. Αυτό το καλοκαιρι φαντάσου έδωσαν τριπλάσιο αριθμό θεωρήσεων. Το θέμα λοιπόν τώρα είναι να δεί καθαρά ο ένας το πρόσωπο του άλλου. Να αντικρύσουμε τη γυμνή αλήθεια του ποιοί είμαστε. Σήμερα η οικονομική κρίση της Ελλάδας ενδιαφέρει τους τούρκους, τους έχει συγκινήσει και έχουν δείξει αυθεντικό ενδιαφέρον και ανησυχία. Δεν θέλουν ο γείτονας τους να πάθει κάτι.

από το κουτί της πανδώρας του Κ. Βαξεβάνη (http://www.koutipandoras.gr/?p=10538)

Ήταν σε μια έκθεση φωτογραφίας πολλά χρόνια πρίν (νομίζω το 83;) στο “Αετοπούλειο” πολιτιστικό κέντρο στο Χαλάνδρι. Μάλιστα, εμείς το ανοίξαμε ως τέτοιο με κείνη την έκθεση. (Ο υπογράφων μαζί με τους Τάσο Βρεττό και Γιώργο Τερζή).
Τα θέματά μου ήταν Α/Μ σχεδόν γραμμικά με αρκετό χιούμορ.
Σε σχέση με τις φωτογραφίες, δεν κατάλαβε κανείς τίποτα. Ήρθανε εφημερίδες, τηλοράσεις, η Ντόρα Ηλιοπούλου Ρογκάν, δημοσιεύτηκαν ολοσέλιδα στην Καθημερινή (μεγάλη τιμή για νεοεμφανιζόμενους φωτογράφους) και σε άλλες εφημερίδες και το συμπέρασμά μου ήταν ότι κανείς δεν ενδιαφερόταν να καταλάβει τίποτα.
Πέρασαν οι πρώτες μέρες και η έκθεση μετετράπη σε αγγαρεία. Βάρδιες από το πρωί στις 9 μέχρι τις 12 το βράδυ, κάθε μέρα για να μείνει ανοικτό το μαγαζί.
Ένα νωχελικό μεσημέρι έφθασε στην έκθεση ένας μάλλον μεγάλης ηλικίας κοντός, πλην κάπως “τετράγωνος” κύριος, απλά ντυμένος με ένα καρώ πουκάμισο έξω απο το παντελόνι. Το τελευταίο ήταν ξεπεσμένο παντελόνι κουστουμιού.
Ερχόταν σαφώς από ψώνια. Κρατουσε μια σακούλα νάυλον μπλέ κι από μέσα της περισσεύανε και δυό μπαγιαντέρες.

ο Κώστας Μπαλάφας

Παρατηρούσε με μεγάλη προσοχή τις φωτογραφίες μου. Μία πρός μία.
Αυτό του πήρε χρόνο. Πάνω από ώρα, ή κάπου εκεί. Του πήγα έναν καφέ. Με ρώτησε τίνος είναι αυτές οι φωτογαφίες.
Συστηθήκαμε, και ω, τι ποταμός γνώσεων! Τι ανάλυση! Αισθάνθηκα τόσο λίγος και τόσο μικρός. Αυτός ο τύπος έβλεπε στις εικόνες μου παραπάνω πράγματα από όσα μπορούσα να δω εγώ ο ίδιος.
Ο Κώστας Μπαλάφας, αντελήφθην, είχε βαθειά γνώση της φωτογραφίας, της αισθητικής, της τεχνικής αλλά και της θέσης μιας εικόνας μέσα στο σύγχρονο γίγνεσθαι. Δεν ήταν τυχαία ούτε η δουλειά του, ούτε ο θρύλος γύρω απο το όνομά του. Τα θέματά του ήταν βιωμένα και είχε να διηγηθεί μια μακρά ιστορία για κάθε μια από τις φωτογραφίες του.

Τον ήξερα, πιο πολύ σαν όνομα παρά σαν δουλειά.
Ήταν αφότου έφυγε και αφότου συνήλθα από το σοκ αυτής της επαφής (που κατέληξε σε πολύωρη συζήτηση) που άρχισα να ψάχνω το έργο αυτού του ευφυούς, θρασύτατου και βαθειά συναισθηματικού φωτογράφου, του Κώστα Μπαλάφα.

Το προσωπικό μου όφελος από εκείνη την δημοτική έκθεση δεν ήταν το ότι έγινα γνωστός (δεν έγινα). Ήταν το ότι γνώρισα έναν άλλον σπουδαίο φωτογράφο. Τον άνθρωπο και το έργο του.

Ο Κώστας Μπαλάφας έφυγε τον Οκτώβρη του 2011 στα 90+ του.
Άφησε πίσω του την προσωπική ανθρώπινη ματιά του με κύριο θέμα τους ανθρώπους που συνάντησε σε ταραγμένες εποχές της Ελληνικής ιστορίας.

Ήταν απλός, προσηνής, εξαιρετικά ανθρώπινος.
Δεν κυκλοφορούσε σαν superstar ούτε σαν πολεμικός ανταποκριτής με 4 σώματα και 7-8 φακούς κρεμασμένους πάνω του, όπως συνηθίζουν σήμερα οι σύγχρονοι αστέρες της φωτογραφίας. Υπήρξε μια “αγροτική” φυσιογνωμία με μια διοπτική κρεμασμένη στο λαιμό του. Σαν τουρίστας από την Ανατολική Ευρώπη του ’50. Τα θέματά του -οι άνθρωποι στις φωτογραφίες του- φαίνονται να γνωρίζουν την παρουσία του. Έχει μιλήσει μαζί τους, τον αποδέχονται μπροστά τους, είναι ένας απ’ αυτούς.  Κάποιοι σχεδόν του ποζάρουν. Εκείνος απλώς έχει βαθύ πολιτικό ένστικτο .Ξέρει ότι καταγράφει ιστορία.

Αυτή του η στάση έρχεται σε μεγάλη αντίθεση με την εύκολη πρακτική του “τηλεφακού” η της κλεμμένης φωτογραφίας όπου ο φωτογράφος κρύβεται και φωτογραφίζει χωρίς να γίνεται αντιληπτός. Έτσι μας εισάγει μέσα σε έναν κόσμο, σε μας άγνωστο και απρόσιτο. Το βλέμμα των ανθρώπων στις εικόνες του -μέσω του Μπαλάφα- κοιτάζει εμάς.

Το αρχείο του έχει δωρηθεί άνευ ανταλλάγματος στο Μουσείο Μπενάκη.
Ο Κώστας Μπαλάφας ήταν ένας από τους 4-5 φωτογράφους που κατέγραψαν τον εικοστό αιώνα.

Δεν γνώρισαν κάποιες τιμές, ούτε κέρδισαν λεφτά.
Ο Μπαλάφας είχε τουλάχιστον την τυχη να φύγει πλήρης ημερών. Μαζί με την εποχή του.

Λευτέρης Μιαούλης

από την σειρά ΜΕΤΕΩΡΑ

Τέχνη με χαρτί. Ένα υλικό ταπεινό με σπουδαία αποτελέσματα στα χέρια ευφάνταστων δημιουργών.

JEN STARK

Η Jen Stark είναι μια σύγρονη καλλιτέχνις που κυρίως δημιουργεί γλυπτά από χαρτί. Ασχολείται επίσης με την ζωγραφική και το κινούμενο σχέδιο. Περισσότερα έργα της και στοιχεία ΕΔΩ

Reciprocal

Over and out

Enchant

Coriolis Effect

SIMON SCHUBERT 

Με έδρα την Κολωνία, δημιουργεί δισδιάστατα γλυπτά χαράζοντας και τσακίζοντας κόλλες χαρτιού. Πολύ προσωπικό και εντυπωσιακό αποτέλεσμα. Περισσότερα

Simon-SchubertSimon Schubert

Simon-Schubert

Simon-Schubert

Emma Van Leest 

Η Ολλανδικής καταγωγής καλλιτέχνις ζεί και εργάζεται μόνιμα στην Αυστραλία και δημιουργεί λεπτεπίλεπτα “κεντήματα” από χαρτί.

Emma Van Leest

Emma Van Leest

Emma Van Leest

 ELODOLE

Ο Μάγος αυτός της μακέτας, έχει την άνεση να δουλεύει και σε τρείς διατάσεις.

ELODOLE

ELODOLE

ELODOLE

ELODOLE

HELEN MUSSELWHITE

Η καλλιτέχνις δημιουργεί κλειστά έργα μέσα σε κουτιά – πλαίσια, τα οποία είναι πολυεπίπεδα, με αδρές γραμμές και κορεσμένα χρώματα.

Helen-Musselwhite

Helen-Musselwhite

Helen-Musselwhite

CARLOS N. MONILLA

CARLOS N. MONILLA

CARLOS N. MONILLA

CARLOS N. MONILLA

OLAFUR ELIASSON

Olafur-Eliasson

Olafur-Eliasson

JOLIS PAONS

Μια χρήση του τηλεφωνικού καταλόγου

JOLIS PAONS

hinaaoyama

Ρεσιτάλ υπομονής και λεπτής εργασίας, ο ίδιος λέει ότι η δουλειά του είναι μια μίξη του παλιού και του καινούργιου.

hinaaoyama

hinaaoyama

Sher Christopher

Sher Christopher

Sher Christopher

Sher Christopher

Yulia Brodskaya 

Η ρωσσίδα Γιούλα ζει από το 2004 στο Λονδίνο ώς Τζούλια και ασχολείται με διάφορες δημιουργικές πρακτικές όπως ζωγραφική σε ύφασμα, οριγκάμι κλπ.

Yulia Brodskaya

Yulia Brodskaya

Yulia Brodskaya

Yulia Brodskaya

Peter Callesen 

Γεννημένος το 1967 ο Δανός καλλιτέχνης χρησιμοποιεί σαν υλικό το πιό κοινό κομμάτι χαρτί: μια κόλα Α4.

Little-Erected-Ruin

Looking-back

On-The-Other-Side

The-Short-Distance-Between-Time-and-Shadow

Bert Simons 

Μια από τις δουλειές του Bert είναι και τα εντελώς αληθοφανή τρισδιάστατα “πορτραίτα” του.

Bert-Simons

Harry-Hamelink

Mr-Ivo-Opstelten

VIA

Το θέμα είναι γνωστό και παλαιό. Ξεκίνησε από τα πανεπιστήμια (πώς να στηρίξουμε ένα βάρος 5 κιλών πανω σε ένα χαρτονόμισμα) και κατέληξε σε μια καταναλωτική μόδα περασμένων δεκαετιών με εξειδικευμένα καταστήματα τα οποία πωλούσαν (και πωλούν μέχρι σήμερα) έπιπλα από χαρτόνι.
Λίγο η ομογενοποίηση της μόδας και της αισθητικής, λίγο η ανάγκη, λίγο η μόδα της ανακύκλωσης, τα έπιπλα από χαρτόνι επιστρέφουν στις μέρες μας με νέα μορφή, όχι τόσο σαν κάτι που το αγοράζουμε, όσο σαν κάτι που το κατασκευάζουμε μόνοι μας (αυτό άλλωστε ήταν και το ζητούμενο εξαρχής).

Στο video αυτό μια πολύ όμορφη κατασκευή πτυσσόμενου κρεβατιού – πολυθρόνας η οποία πωλείται σαν προϊόν, μπορεί όμως άνετα να κατασκευαστεί με λίγες απλές γνώσεις του υλικού.

Από το Σαν Φραντσίσκο ένα φίλμ με χιούμορ και δημιουργικότητα.

η ίδια καρέκλα, κάπως τελειοποιημένη

οι απίστευτοι Ιάπωνες με την τεράστια εμπειρία που έχουν αποκομίσει απο το Origami δεν θα μπορούσαν παρά να μας εκπλήξουν.

Ο δεύτερος Ιάπωνας επιδεικνύει ένα ακόμα γραφείο από δυό κομμάτια χαρτόνι.

Ένα επίσης Ιαπωνικό σετ επίπλων που έχουν κατασκευαστεί με στόχο την αντοχή στον χρόνο και την καθημερινή χρήση.

Ένα λίγο πιό περίπλοκο σχέδιο το οποίο αξιοποιεί τους πολύ ισχυρούς χαρτονένιους κυλίνδρους για την κατασκευή μιας πραγματικά γερής πολυθρόνας.

Ένα αξιοθαύμαστο σχέδιο πτυσσόμενου καθίσματος.

Απλό (και λίγο πειραματικό) σχέδιο ενός σκαμνιιού που μοιράζει με επιτυχία το βάρος και μπορέι να χρησιμοποιηθεί σαν βάση κατασκευής διαφόρων επίπλων.

Ένα πιό ντεκό σχέδιο από χαρτόνι.

Πλήρες σχέδιο με οδηγίες και μέτρα για την κατασκευή ενός γωνιακού επίπλου τηλεόρασης από χαρτόνι.

πηγή: http://www.treehugger.com/files/2011/08/solar-grill-heat-storage.php

Ο Βενιζέλος δεν το σκέφθηκε, η επιστήμη όμως είναι μαζί μας.
Μπορούμε να προμηθευτούμε μια high tech ηλιακή ψηστιέρα (ατομική) και να ψήνουμε έξω από τα χασάπικα, άνετα, χωρίς προβλήματα.

πηγή: wilson-solar-grill

Οι νέες ηλιακές ψηστιέρες διαθέτουν φακό Fresnel. Και είναι τρομερά αποδοτικές.
Τέρμα πια το ωμό σουβλάκι και η σαλμονέλα.

πηγή: http://www.solarcooker-at-cantinawest.com/a-fresnel-lens-solar-grill.html

η συγκεκριμένη ψηστιέρα είναι προσαρμοσμένη στα ελληνικα γούστα και διατίθεται για ψήσιμο διαφόρων ειδών όπως: Καλαμάκι Γίγας, Ατομικό Κοκορέτσι, Κοντοσούβλι, Εξοχικό, Φρυγαδέλι κλπ.

πηγή: http://www.treehugger.com/files/2011/08/solar-grill-heat-storage.php

Για τους αθεράπευτα ντιζάιν (που λένε και στον ΔΟΛ) να κι ένα μοντελάκι που μπορεί να βγεί από το 4Χ4 χωρίς συμπλέγματα. Ταιριάζει και με τον σκύλο. Στήνεται σε δευτερόλεπτα.

πηγή: http://www.alternativeconsumer.com/2011/01/19/cookup200-collapsible-solar-grill/