συντήρηση και αξιοποίηση παλιού αρχοντικού

Όμορφη Πόλη

Η Αλέα είναι ένα χωριό της Τρίπολης πάνω στον δρόμο για την Σπάρτη.
Δεν φημίζεται σχεδόν για τίποτα. Είναι απλά ένα χωριό της Πελοποννήσου.
Στέρεο, αυθύπαρκτο, αυτονόητο.
Το πιο σπουδαίο για την Αλέα είναι αυτό που έρχεται. Ένας ένας οι ιδιοκτήτες των σπιτιών (αστοί πλέον οι περισσότεροι, έρχονται εδώ περιστασιακά) θα γκρεμίσουν μόλις βρούν λίγα λεφτά το παλιό σπίτι του πατέρα και στη θέση του θα χτίσουν μια ρόζ σωμόν βιλίτσα με γκαζόν, από αυτές που πουλάνε στο σωρό οι μηχανικοί και οι αρχιτέκτονες.
Στην μικρή αυλή της, στον παλιό ζωτικό χώρο της κότας και της κατσίκας τώρα θα αναπαύεται μια γυαλιστερή βαρβαρική μερσεντές ή μπεεμβέ.
Το σπίτι της Χαράς είναι παλιό. Είναι προγονικό. Είναι επίσης πέτρινο, ελληνικό, τυπικό αρχιτεκτονικό δείγμα της Μωραΐτικης μαστοριάς.
Απαντάται ως τύπος σπιτιού σχεδόν παντού στην Ελλάδα και σε όλη την Μεσόγειο (από Ισπανία μέχρι Συρία) καθώς και στον ευρύτερο χώρο του παλιού Βυζαντίου. Δεν είναι εύκολο να καταλάβει κανείς ποιό είναι άραγε εκείνο το κίνητρο που οδηγεί τους Έλληνες να ρίξουν μια κλωτσιά στα παλιά τους σπίτια και να πληρώσουν ένα σωρό λεφτά άδικα, για κάτι πολύ δεύτερο.
Ενώ θα μπορούσαν απλά να συντηρούν και να διατηρούν σε καλή κατάσταση τα υπάρχοντα σπίτια τους, τα οποία ειδικά και ως περιστασιακής χρήσης, υπερκαλύπτουν τις ανάγκες τους.
Η Χαρά, μόνιμη κάτοικος της περιοχής, δεν επείσθη από την Τόλμη και Γοητεία, ούτε από άλλες βραζιλιάνικες σειρές και αποφάσισε να διατηρήσει το σπίτι της. Η ίδια δεν είναι συντηρητική. Κάθε άλλο.
Εξάλλου συντηρητισμός στις μέρες μας είναι να χτίζεις την βιλίτσα και να κλείνεσαι μέσα στην μάντρα της.

Όμορφη Πόλη

Ξυπνώντας κάθε πρωΐ η Χαρά έχει την τύχη σήμερα να μυρίζει την πρωινή υγρασία και να βλέπει το λαμπρό φως να λούζει την τζαμαρία του καθιστικού της.
Η ζέστη δεν θα γίνει ποτέ αφόρητη γιατί ο ήλιος σε λίγο θα έχει προχωρήσει. Το ξύλινο πάτωμα, η μασίνα (machine - μηχανή δηλ. η σόμπα που κάνει και κάτι άλλο -μαγειρεύει και ζεσταίνει νερό-), τα περίτεχνα κουφώμτα με τους φεγγίτες, η "νησιώτική" -όχι και τόσο επίπεδη- τοιχοποιΐα, και τα γνωστά εκ γενετής στους Έλληνες χρώματα (φυστικί, θαλασσί) σου "φωνάζουν" ότι είσαι σπίτι σου.
Ο επισκέπτης νοιώθει ότι βρήκε επιτέλους την Ιθάκη του. Ο σχεδιασμός και ο προσανατολισμός του σπιτιού αποπνέουν σοφία. Ένας κοντός διάδρομος στη μέση χωρίζει τα δωμάτια, ενώ το καθιστικό - κουζίνα είναι φυσικά ανατολικό και σε εδώ οδηγεί η σκάλα της αυλής. Το σαλόνι βρίσκεται στο βάθος του σπιτιού δηλαδή στην όψη που βλέπει στον δρόμο.
Το ισόγειο του σπιτιού -παλιοί σταύλοι και αποθήκες- θα μπορούσαν στο μέλλον να μετατραπούν σε δωμάτια ή και ξενώνα (πού πας χωρίς ξενώνα;) ενώ η αυλή παραμένει ως είχε, με καθαρά σηματοδοτημένους τους μικρους τη θησαυρούς: το πηγάδι και το κλήμα που έχουν τον δικό τους τελετουργικό σχεδόν χώρο.

Όμορφη Πόλη
Όμορφη Πόλη
Όμορφη Πόλη
Όμορφη Πόλη
Όμορφη Πόλη
Όμορφη Πόλη
Όμορφη Πόλη
Όμορφη Πόλη
Όμορφη Πόλη
Όμορφη Πόλη
Όμορφη Πόλη
Όμορφη Πόλη
Όμορφη Πόλη
Όμορφη Πόλη
Όμορφη Πόλη
Όμορφη Πόλη
Όμορφη Πόλη
Όμορφη Πόλη
Όμορφη Πόλη
Όμορφη Πόλη
Όμορφη Πόλη
Όμορφη Πόλη
Όμορφη Πόλη
Όμορφη Πόλη



caneplex