Για μένα ήταν ξεκάθαρο πως ο χαρακτήρας που βγάζει ένα σχέδιο με το χέρι δεν μπορεί να συγκριθεί με ένα σχέδιο από ηλεκτρονικό υπολογιστή, πράγμα που στην πορεία αναθεώρησα, βρίσκοντας πάλι τη μαγεία και το χαρακτήρα ακόμα και σε ένα ηλεκτρονικού τύπου σχέδιο.
Μία ανάλαφρη ειδική κατασκευή , γεμάτη από πλήθος βιβλία τέχνης, διακόσμησης, και αρχιτεκτονικής , σχεδιάστηκε για να λειτουργήσει ως φόντο στο γυάλινο γραφείο. Ταυτόχρονα, κρύβει και αρκετούς αποθηκευτικούς χώρους.
επιμέλεια διακόσμησης: Άντυ Γιαννιώτη
Ο interior designer καλείται να «αποκωδικοποιήσει» κάθε πελάτη του, να τον προσεγγίσει, να τον «αφουγκραστεί», να μάθει πώς του αρέσει να ζει, να τον ψυχολογήσει. Τότε μόνο μπορεί να αποδώσει στο χαρτί αρχικά και τελικά στην εφαρμογή αυτό που ο πελάτης του πραγματικά επιθυμεί, μιας και αυτός είναι που θα ζήσει στο χώρο.
Η σχέση μεταξύ interior designer και πελάτη δε σταματά μέχρι τελευταία στιγμή, και αυτή η άρρηκτα δεμένη σχέση είναι και αυτή που εξασφαλίζει κάθε φορά και το επιθυμητό αποτέλεσμα.
Η διακόσμηση δεν είναι απαραίτητα πολυτέλεια. Άλλωστε με τον όρο πολυτέλεια, θα έλεγα πως εννοούμε κάτι που μας είναι πραγματικά περιττό. Αυτό, που και χωρίς να το έχουμε μπορούμε να ζήσουμε μια χαρά.
Η διακόσμηση, λοιπόν, είναι ανάγκη, ανάγκη να διαμορφώνουμε χώρους λειτουργικούς, με σωστή χωροθέτηση & κατανομή λειτουργιών, και με σωστές επιλογές – όχι απαραίτητα ακριβές, μιας και δεν καθορίζει το κόστος μόνο το ωραίο αποτέλεσμα - έτσι ώστε η ποιότητα ζωής μας να είναι όλο και καλύτερη.
http://www.omorfipoli.com/portfolios/giannioti/andy.php
Κείμενο: Άντυ Γιαννιώτη - φωτογραφίες: Κυριακή Ντοβίνου